Co do braku odpowiednich określeń i niedoskonałości języka w temacie równości płci (‘miała dość jaj’ jako określenie szacunku – patrz komentarze pod poprzednim postem) to jeden z moich wykładowców kiedyś fajny eksperyment zrobił. Jest nas na sali 15 osób, z czego 12 lub 13 to kobiety. Wykładowca przez całe zajęcia zwraca się do grupy per ‘panie’ – Jak będą panie gotowe, to zaczniemy, niech mi panie powiedzą, czy zrobiły panie zadanie domowe?… wszystko z pełną premedytacją. Na koniec zajęć pyta się facetów czy czuli się nieswojo, oni odpowiadają że oczywiście tak. Na co wykładowca (określa się jako badacz gender) że tak samo kobiety czują się w świecie patriarchalnym i przystosowanym dla mężczyzn. Najbardziej jednak zadziwiło mnie co innego – na każde ‘panie’ skierowane do grupy mieszanej przecież, moje wnętrze odruchowo reagowało zmieszaniem, poczuciem nieadekwatności sytuacji, swego rodzaju zawstydzeniem. Chciałam odruchowo, żeby sprawiedliwości stała się zadość, żeby wykładowca do pań zwracał się jak do pań, a do panów jak do panów. Żeby mężczyźni byli uznani za mężczyzn a nie doklejani na siłę do kobiet. A mężczyźni tak chyba nie mają. Na palcach jednej ręki mogę policzyć takich, których znam, a którzy czują się niewygodnie jak publicznie odmawia się kobiecie prawa do kobiecości i wtłacza się ją w męskie wzorce.